Keep calm and drink Milo.

MORE

Guido Daniele was born in Soverato (Italy) and now lives and works in Milan. He graduated from Brera School of Arts (major in sculpturing) and he has been painting and participating in personal and group art exhibitions since 1968. In 1990 he added a new artistic experience to his previous ones: using the body painting technique he creates and paints models bodies for different situations such as advertising pictures and commercials, fashion events and exhibitions.

Bakit break na kayo?

Hind porke’t alam mong para mapatawad ka ay isang mahigpit na yakap at pagsasabi kung gaano siya kaimportante ang kailangan, uulit ulitin mo na ang kasalanan mo.

May limitasyon din ang tao. Hindi pwedeng paulit ulit mo siyang sasaktan, pasasamain ang loob, at yayakapin na lang pagkatapos na para bang walang nangyari.

Napapansin ko kasi na kapag nagpopost ako ng tungkol sa pag-ibig, walang nakaka appreciate. Sinasabihang madrama o di kaya ay pa-deep kaya naman tinigilan ko na din ang pagpopost ng ganun.

Sabagay, paano ko nga naman maisusulat na masakit makipag break kung di ko pa naman nararanasan? Paano ko sasabihing mag move on ka na at kalimutan siya dahil marami pang taong mas magmamahal sayo kung ako mismo, ay single at dalawang dekada nang walang boypren? Paano ako magpapayo tungkol sa pag ibig kung di ko alam kung gaano kasakit ang maagawan at mahuli ang minamahal mo na mayroong ibang kalandian?

Oo, alam kong masakit yun. Pero iba pa din yung naramdaman mo at hindi yung nakita lang. Kaya wag kayong hihingi ng payo sakin tungkol sa pag ibig dahil kahit ako, di ko alam ang isasagot dyan.

Madami akong nais ikwento tungkol sa araw ko pero itong dalawa talaga yung di ko malilimutan. Pareho kasing nangyari sa loob ng jeepney. Yung isa ay noong papunta ko sa Makati, at yung isa ay nung pauwi na ko. Okay, game.

Ang tatlong doktor sa loob ng jeepney

May kasakay kaming babae na ubod ng sakit ang tiyan. Hindi na makaupo ng tuwid, nagsusuka ng laway, hinahabol ang hininga at higit sa lahat, nag iinarte kapag pinagtitinginan ng pasahero. Isusugod sa ospital yung babae pero dahil ang tagal mapuno ng jeep, naghintay pa kami ng trenta minutos. Kulay puto seko na yung babae.

May naglakas loob na magtanong kung anong nagyayari sa babae. Edi sinabi nung kasama na masakit nga daw ang tiyan, di makakain at uminom daw kagabi kaya sinusumpong ata ng UTI. Matapos yun, sunod sunod ang pagsasabi ng mga pasahero kung anong maaring sakit ni ate.

• Pasahero 1: Naku, may UTI pala. Painumin mo ngErythromycin. Wag mo na dalhin sa doktor, yun lang din naman sasabihin nun.
• Pasahero 2: Pitikin mo yung tiyan niya. Tignan mo may kabag yan.
• Pasahero 3: Hilutin mo yung likod niya, dyan masakit yan eh. Umiikot kasi yung kirot nyan.

Lalong humiyaw sa sakit yung si ate. Kung dahil ba sa sakit ng tiyan o dahil sa mga payo nung tatlong pasaherong feeling doktor na biglang nag diagnose sa kanya. 

****

Tutulog tulog kaya aalog-alog

Habang nakasakay ako sa jeep na kulang na lang eh magmukha kaming corned tuna sa sobrang sikip,  may isang babaeng sexy na tumabi sakin. Noong umandar ang jeep, agad siyang nakatulog at parang dinuduyan duyan yung ulo niya. Sarap!

Yung katabi niyang naglalaro ng Temple Run, iniirapan siya pero walang epekto dahil tulog na tulog siyang nakasandal sa balikat nito. Kulang na lang may mag play na “Put your head on my shoulder” bilang background music. Kapag pumepreno yung jeep, nauuntog si ate sa balikat nung katabi niya at magigising siya. Pero matutulog ulit.

Saka ko lang napansin na nakatingin sa kanya yung lalaki sa tapat niya. Akala ko naman tumulo ang laway o di kaya natulog ng dilat. Yun pala, kita ang boobs at ang bra niyang black. Hanggang ngayon di ako mapanatag kung ginising ko ba dapat siya at sianbing bukas ang blouse niya. Anyway, bumaba naman kagad nung napansin ko.

****

Pakiramdam ko napaka makasalanan ng mata ko ngayong araw. 

Sadako 3D  is an upcoming 2012 Japanese horror film directed by Tsutomu Hanabusa based on the forthcoming novel “S” by the “Ring” original creator Koji Suzuki.

Akane is a high school teacher who hears a rumor from her students that there is actual footage on the Internet of someone’s suicide. The footage is said to drive anyone who sees it to also commit suicide. Akane does not believe the rumor at first, but when one of her female students dies after viewing the footage, she and her boyfriend Takanori are fatefully drawn into the horror that has been created by the man who appears in the suicide footage, Kashiwada. Kashiwada’s intention is to create chaos in the world by bringing back Sadako and the power of her curse. Now Akane has to fight against Sadako and Kashiwada to save the lives of herself and Takanori. 

Sadako 3D Trailer

• Instant famous si Anonpilipinas
• Kung galit ka, i-tag mo sa post mo!
• Inaabangan sa dash ang [pagsagot ni Dearbakla sa mga TA.
• Pag wala na masyadong tao sa dash, may magyayaya mag tinychat o kaya Skype.
• “Titi. Sex. Pepe. Pakyu. Tangina mo. Gago.” -Uso yan noon. Bawal pa virgin. HAHA!
• Titillating na TTH posts.
• Kailangan mong hatiin ang oras mo sa pagsubaybay sa dash at sa panonood ng Mara Clara.
• Gabi-gabi may trending. Yung trending posts na may sense.
• Parinigan sa dash. Kulang na lang magdala ka ng popcorn. HAHA!

STUDENT KA-SUMMER EK- stravaganza
(Promo is valid from April 9 to June 3,2012)

Promo is RDP bundled with Hotdog on a Stick and Coke in Can
Weekends /Weekdays: P380.00

Pupunta kasi kami nila israelmekaniko, freakyrobin, dontouchmybirdie at nelsie (di ko talaga alam url mo. HAHA) May promo kasi. Sama kayo kung gusto niyo :) Sulitin natin ang bakasyon at magpakasaya sa May 1. Yay!

(Below is the speech of Lourd de Veyra which he delivered on April 22, 2012, Sunday before the 2012 batch of the University of the Philippines College of Mass Communication)

First time akong makaka-attend ng graduation ng college. Kahit sarili kong graduation ay hindi ako nakadalo. Nung panahon ko ay hindi ako naka-martsa sa entablado. Hindi rin ako naka-graduate on time.

Seven years after ko pa nakuha ang diploma ko, pero hindi na ako nag-martsa. Parang nakakahiya na. Kaya hanggang ngayon, ay masamang-masama ang loob ng aking ina dahil hindi kami nagkaroon ng Kodak moments. Pero wala nang Kodak ngayon. Kaya sinama ko na lang siya dito. Ayaw niyang maniwala na ako ang graduation speaker ng UP Mass Com.

Habang nagma-martsa sa PICC ang mga miyembro ng UST Arts and Letters batch 1995, kaming tatlo ng best friends ko ay naglalasing, nagdadalamhati na masisira na ang buhay namin.

Marami salamat sa imbitasyon. Kahit sa ‘min sa TV5 ay parang ayaw nilang maniwala.

“Bakit ikaw?” Yan din ang tanong ko. Busy siguro si Boy Abunda. Sabagay uso naman yata ang mga patawang graduation speech. Si Will Ferrell at si Sacha Baron Cohen ay inimbatahan ng Harvard nung 2003. Alam ko ang naiimbitahan sa ganito ay yung mga middle-age na may mga mahalaga nang naiambag sa lipunan at sa mass media— bukod sa pag-endorse ng isang brand ng alak at pagkakaroon ng billboard sa Edsa na may pekeng abs. Hindi rin naman masyadong nagkakalayo ang mga edad natin.

Para sa inyong lahat: walang sisihan. At para sa lahat ng mga aktibista dito, sana ay patapusin niyo muna akong magsalita bago kayo umakyat dito at magwagayway ng banderang “Serve the People” (Tingnan natin kung makakapag-serve the people pa rin kayo habang nagsusulat ng dialogue sa telenovela ni Aljur Albrenica sa susunod na taon).

Maraming salamat ulit.

Tinuturing ko itong isa sa mga pinakamatataas na karangalan ang maimbitahang magsalita sa harap niyo— hindi nga ako gradweyt dito eh. Eh kahit nga sariling kong alma mater hindi ako iniimbitahan magsalita. Siguro kinahihiya nila ako.  Hindi rin nila ako naimbitahang magturo ulit. Buti pa ang De La Salle University, na naanyayahan akong magturo nung huling term.

Hindi ko sigurado kung ano ang gusto kong sabihin.

Read More →

Sa ilang beses kong nagdaan sa mga job interview, di na ko masyadong nakakaramdam ng kaba. May kaba sa dibdib pero di yung tipong hihimatayin ako o di kaya ay magsusuka na sa sobrang kaba. Kinakabahan lang ako sa pag eenglish ko dahil baluktot ang dila ko. Lalo na pagdating sa ‘R’. Leche.

Pero isa sa mga di ko malilimutan pag iniinterview ako ay nagkakaroon ako ng pang Ms. Universe na sagot kung kailan tapos na interview. Ganun nga talaga siguro kapag under pressure ka. Kung anong naisip mo, diretso mo kagad nasasabi at wala kang panahon mag edit. Ito ang ilan sa mga nakakahiyang sagot ko noong interview:

• “I was looking for a more..cheaper product.” - Alam kong redundant na yung more cheaper. Affordable dapat yung sasabihin ko pero dahil di ko maalala, nauwi sa cheaper ang sagot ko.

• “When will I learn the result?”- Ay pota. Ang tanga nung tanong ko. Dapat ay when will I find out ang itatanong ko pero di ko alam kung saan ko napulot yung learn.

Di talaga ko magaling pagdating sa pagsasalita. Naghahalo halo ang english ko kaya naman kung papasukin ko ang pagiging call center agent, baka lagi akong mareklamo. Nahihiya kasi ako magsalita. Dinadaan ko na lang sa self-confidence, ngiti at cleavage. Joke lang yung cleavage dahil wala namang bonus point para sa cleavage. 

Minsan, kailangan mo lang umarte na alam mo kung ano ang ginagawa mo para di mapansin na di ka magaling mag english. Syempre mas importante pa din kung anong laman ng sinasabi mo at hindi kung paano mo ito sabihin. Maganda nga ang accent mo, puro kabulukan at paligoy ligoy naman ang laman.

Self-confidence na lang talaga puhunan ko eh.

Men, just like women, are broken and fallen creatures; they have good days and bad days. They don’t exist to make women happy, though they have their romantic moments. But they will also have bad days when they make women mad, hurt them, or don’t live up to their expectations.

Men are human and should be respected as such.