Noong bata ako, mahilig din ako magpaputok ng piccolo at magkiskis ng watusi sa pader. Pero mamaya, level up na. Sa loob na ko magpapaputok. Hurhur~ Pop-pop.
Wala ng tinda na na piccolo dito samin. Kinumpiska nung mga taga baranggay. Mamayang hapon na lang daw ulit. Kaya tiyaga muna ko sa pop-pop. Isang hagis lang, puputok na. Wala pang aray.
Teka, balik muna ko sa paggiling at paghalukay. Lulutuin na ang ube.
*insert halukay ube by sexbomb*
It may contain your wishes, things that you will not commit next year, what you need to accomplish, or anything that you want to happen in the year 2011.
After 365 days, read it again and reflect on the things that you wrote. Trust me, you’ll be surprised :)
Simula nang magbakasyon, wala na kong ginawa kundi kumain. Lahat na lang ng makita ko sa ref namin kinakain ko. Sheeet.
Ikaw ba naman ang tumira sa dorm kung di ka magutom. Kailangan mo i-budget ang isang libong piso (or less) sa loob ng isang linggo. Akala mo malaki na yun? Tsk. Kulang yun para sa pagrenta ng computer, bayad sa photocopy at iba pang ka ekekan sa eskwela. Ang pag uwi sa bahay minsan sa isang linggo ay maituturing na blessing. Syempre, makakakain ka ng tunay na pagkain. Di tulad ng nakagawian na pancit canton o wow ulam. Pero ang mga holiday na tulad nito, owshet! Paraiso ang tawag dito! Kain lang ng kain hanggat kaya. Chance na to para malamanan ang sikmura ng pagkain na talaga namang napakasarap!
Pero di ibig sabihin nun e sobra na ang itinaba ko. Grabe yung kapitbahay ko. Sinabihan ako na baboy ako. Nakaka hurt. Te, 2 inches lang naman po ang nadagdag sa tape measure. Sobra ka naman para sabihan akong baboy. Bahala siya.Di ko siya bibigyan ng halaya. Hurhur~
Promise. Bukas mag uumpisa na kong mag exercise. Magagamit ko na to:
Tama pala sila. Sinungaling ako.
Napansin ko na dumadami na ang mga grupo dito sa Tumblr. Mayroong malakihan, mayroon din namang hindi. Nakakatuwa at nakakalungkot.
Nakakatuwa dahil sa laki ng mundong ito, makakatagpo pala tayo ng mga kaibigan na ituturing tayong kapamilya. Take note, sa internet pa.
Sa isang banda, nakakalungkot dahil hindi lahat ay pinapalad ang kanilang magiging kapamilya dito sa mundo ng internet. Maaaring magkaroon ng kaibigan pero di katulad ng iba na pamilya ang turingan.
Ganyan talaga. Wag malulungkot kung wala ka pang grupo dito sa Tumblr. Di naman kasi porke’t wala kang ka grupo e wala ng nagmamahal sayo. Di ibig sabihin wala ka ng kwentang tao. Di mo pa lang nakikita ang mga taong kaparehas mo ng interes.
Alangan namang ipagsiksikan mong sumali sa grupong malilibog e tipong SEX pa nga lang nababastusan ka na? O di kaya ay sa grupo ng photographers pero di mo naman alam kung ano ang aperture, ISO o kaya ay shutter speed man lang. PAyo ko sayo, dun ka sa mga taong kapareho mo ng interes at makakasundo mo. Kung fan ka ng KPOP, edi sa KPOP.
Ganun lang yun kasimple. Magugulat ka na lang isang araw na may aampon na pala sayo at mamahalin kang tunay.
Ano nga ba?
Eh?
Sorry. Tinotomod no ko somogot ng TA no wolong sense.
NAbuntis mo ko? Baka ikaw pa buntisin ko eh. Pa virgin ka masyado.
I love you too! MAcho ka kasi. Sagot ko na pa facial mo. Screwdriver ipapakayod ko sa mukha mo.
LAlaking lalaki ka nga eh. LAlo na nung sinabi mo yung AYHETCHU. Machong macho.
Putek. Gay magnet talaga ko.
Paano mo naman nasabing madaming magkakagusto sayo? Akin ka lang! AKIIIN!!! Chos.
Kung mahal mo ko di ka sana nag anon. Tanga.
Putek ka! Anong tingin mo sakin? Baboy? Ang dami ko namang anak!
Sorry? Sa tingin mo ganun na lang kadali yun? Ang sakit sakit Anon! *nag isip kung bakit nga ba may nag sorry na anon*
Te, kung alam ko ang sagot, malamang di na ko maghihintay at maloloka ng ganito. Kung dadating siya, salamat. Kung dadating siya at di naaalis, mas maraming salamat.Yun lang naman ang gusto ko eh. Di bale ng matagal siyang dumating. BAsta di na muling aalis :)
